Z początkiem roku namieszało się w moim i tak już pokręconym życiu, o czym zresztą może świadczyć ślimacze tempo blogowania w ostatnim czasie. Zaliczyłam kilka upadków, tak dosłownie, jak i w przenośni, rozpoczęłam intensywny trening i straciłam rachubę w ocenie stanu rzeczywistości. Wszystko mnie boli, a z mózgu zrobiła mi się galaretka. Mam chociaż nadzieję, że o smaku kiwi. Mimo wszystko zaczynam łapać tempo i całkiem nieźle mi to wychodzi, więc także moja blogowa aktywność wzrośnie. 

Czterołapom widać udziela się mój nastrój. Ostatnio dzielnie znosiły moje niedomogi i grzecznie zajmowały się sobą, głównie leżąc na posłaniach oraz spoglądając tęsknym wzrokiem na domowników. Gudi czasem zdobyła się na jakiś jęk przy zmianie pozycji i kilka westchnień. Spacery też upływały nam raczej monotonnie. Teraz wraca nam energia, motywujemy się na całego. Widać nowe zajęcia zaczynają dawać efekty i nastrajają pozytywnie. (: Już zaczynam myśleć o wiośnie i czekających nas wyzwaniach. Przypomina mi się widok ogoniastych buszujących wśród traw. Gudi, koszącej wszystko, co napotka na swej drodze i Ruterka, który z zaangażowaniem wyłapuje każdy najdrobniejszy zapaszek. Z Kochasiem mogłabym tak spacerować bez końca. 

I oby ten rok był tak beztroski, jak on.